รอยแผลเป็นนูน รอยแผลเป็นนูน รักษาด้วยเลเซอร์ More-Xel: วิธีการและประสิทธิภาพ รอยแผลเป็นนูนหรือที่รู้จักกันในชื่อ คีลอยด์ (Keloid) และไฮเปอร์โทรฟิกสการ์ (Hypertrophic Scar) เป็นรอยแผลที่เกิดจากการเจริญเติบโตของเนื้อเยื่อผิวหนังที่มากเกินไป มักเกิดจากการบาดเจ็บ การผ่าตัด หรือแม้กระทั่งสิว ซึ่งส่งผลกระทบต่อรูปลักษณ์และความมั่นใจของผู้ที่ประสบปัญหาได้มาก ปัจจุบัน เทคโนโลยีเลเซอร์ More-Xel ได้กลายเป็นทางเลือกที่มีประสิทธิภาพในการรักษารอยแผลเป็นนูน ซึ่งเราจะพาคุณไปทำความรู้จักกับวิธีการนี้ในบทความนี้ เลเซอร์ More-Xel คืออะไร? เลเซอร์ More-Xel เป็นเทคโนโลยีเลเซอร์ที่ทันสมัย ใช้ในการรักษารอยแผลเป็นนูนโดยเฉพาะ เลเซอร์ชนิดนี้ทำงานโดยการส่งพลังงานแสงเลเซอร์ลงไปยังชั้นผิวหนังลึก ทำให้เนื้อเยื่อคอลลาเจนที่ผิดปกติสลายตัวและกระตุ้นการสร้างเนื้อเยื่อใหม่ที่เรียบเนียนกว่าเดิม กระบวนการรักษารอยแผลเป็นนูนด้วยเลเซอร์ More-Xel กระบวนการรักษาด้วยเลเซอร์ More-Xel เริ่มจากการทำความสะอาดบริเวณที่ต้องการรักษา จากนั้นใช้เลเซอร์ More-Xel ส่งพลังงานแสงไปยังรอยแผลเป็น กระบวนการนี้จะช่วยลดขนาดและความนูนของแผลเป็นลงได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยไม่ทำให้ผิวหนังรอบข้างเสียหาย หลังจากการรักษาแล้ว ผิวจะต้องใช้เวลาฟื้นฟูเล็กน้อย แต่ไม่ต้องพักฟื้นนาน ข้อดีของการ รักษารอยแผลเป็นนูน ด้วยเลเซอร์ More-Xel

ผ่าตัดคีลอยด์ ผ่าตัดคีลอยด์ และ แผลเป็นนูนเป็นอย่างไร ? ลักษณะเป็นปื้นนูนแข็ง ตามแนวรอยแผล (กรณีของแผลเป็นนูน) หรือล้ำออกมานอกรอยแผล (กรณีของคีลอยด์) เกิดตามหลังการบาดเจ็บหรือการอักเสบรุนแรงของผิวหนัง เนื่องจากมีการซ่อมแซมของผิวหนังที่มากผิดปกติ อาจมีอาการคันและเจ็บร่วม กรณีเป็นคีลอยด์สามารถขยายขนาดขึ้นได้เรื่อยๆ พบบ่อยในผู้มีแผลเป็นนูนมาก่อน มีผิวเข้ม การเกิดแผลในตำแหน่งที่มีความตึงของผิวสูง เช่น หน้าอก ไหล่ สะบักหลัง แนวกราม และพบมากขึ้นในแผลติดเชื้อ แผลลึก ผ่าตัดคีลอยด์ รักษาอย่างไร ? วิธีการรักษาที่มีประสิทธิภาพดี การฉีดยาสเตียรอยด์เข้าไปในแผล เป็นการรักษาหลัก เลเซอร์ชนิด Pulse dye laser หรือ V beam laser เป็นการรักษาร่วม โดยเลเซอร์ จะช่วยลดรอยแดงเพิ่มความเรียบเนียน เพิ่มประสิทธิภาพทั้งด้านการรักษาและป้องกันการเกิดแผลเป็น การจี้เย็นด้วยไนโตรเจนเหลว (Cryotherapy) เป็นการรักษาร่วมในรอยโรคที่นูนหนาแข็งมาก

ไฝเม็ดใหญ่ ไฝเม็ดใหญ่ ไฝมีหลายชนิด หลายสี สีดำพบบ่อยที่สุด มักพบเห็นเป็นตุ่มนูนเดี่ยว ๆ ขนาดเท่าเม็ดถั่วเขียว ประกอบด้วยเซลล์ไฝ ส่วนใหญ่มักพบบริเวณใบหน้าและคอ บางครั้งเซลล์ไฝมารวมกันเกิดปื้นนูนคล้ายปาน บางรายใหญ่ขนาดครึ่งลำตัวมีขนขึ้นยาวด้วย เรียกว่า 'ไฝยักษ์' ซึ่งชนิดนี้อาจมีการเปลี่ยนแปลงของเซลล์กลายเป็นมะเร็งได้ จึงควรตัดเม็ดที่มีขนาดใหญ่ ๆ ออก โดยวิธีการผ่าตัด และต้องเอาผิวหนังจากที่อื่นมาปิดทดแทน แต่ถ้าเป็นเม็ดเล็ก ๆ สามารถรักษาโดยการผ่าตัดออกด้วยวิธีผ่าตัดธรรมดา หรืออาจเอาออกโดยใช้แสงเลเซอร์ก็ได้ ไฝเม็ดใหญ่ ส่วนใหญ่ที่แพทย์ตัดออกให้มักเป็นในแง่ความสวยงามเท่านั้น บางคนมาตัดออกเพื่อให้โหงวเฮ้งดีขึ้น โดยมากใช้วิธีตัดออกแล้วเย็บผิวหนังบริเวณนั้น ซึ่งเป็นวิธีที่ง่ายและไม่สิ้นเปลืองนัก หากแพทย์ไม่แน่ใจว่าไฝนั้นเป็นมะเร็งของผิวหนังหรือไม่ ก็จำเป็นต้องส่งชิ้นเนื้อที่ตัดออกมาไปให้พยาธิแพทย์ส่องกล้องตรวจดูว่า มีเซลล์มะเร็งปนอยู่หรือไม่ ไฝบางอย่างมีแนวโน้มที่จะกลายเป็นมะเร็งมากกว่าทั่ว ๆ ไป เช่น ไฝที่เป็นตั้งแต่กำเนิด โดยเฉพาะที่มีเส้นผ่าศูนย์กลางขนาดใหญ่ที่เรียกว่า 'congenital pigmented nevi' ไฝชนิดหนึ่งที่มีสีไม่สม่ำเสมอ ศัพท์ทางการแพทย์เรียกว่า

ไฝแต่กำเนิด ไฝแต่กำเนิด (Nevus or Mole) เกิดจากเมลาโนไซ (เซลล์สร้างสี) รวมตัวกันสร้างเมลานินมากผิดปกติ หรือเป็นตุ่มเนื้อที่มีขนาดแตกต่างกันไปทั้งสีและรูปร่าง สามารถเกิดได้มากกว่าหนึ่งเม็ด อาจจะเกิดขึ้นได้ตั้งแต่กำเนิดแต่บางคนก็มีขึ้นเมื่อตอนโตแล้ว และจะเพิ่มมากที่สุดในช่วงวัยรุ่นแต่หลังจากนั้นจะหยุดการเพิ่มจำนวน ไฝมีหลายชนิด โดยชนิดที่พบบ่อยที่สุด ได้แก่ Nevocellular nevus หรือที่เรียกว่า Pigmented Nevus ซึ่งมีหลายลักษณะด้วยกัน คือ อาจจะเป็นจุดเรียบ ๆ สีน้ำตาล หรือ เกือบดำโดยมากมีขนาดประมาณ 1 มิลลิเมตร ถึง 1 เซนติเมตร รูปร่างกลมหรือรี หรือเป็นตุ่มนูนสีน้ำตาลหรือดำ ผิวเรียบหรือขรุขระ หรืออาจจะเป็นชนิดไม่มีสีเลยก็ได้ บางครั้งอาจมีขนงอกอยู่บนไฝด้วย ไฝประเภทต่าง ๆ ส่วนมากไม่มีอันตราย แต่ส่วนใหญ่คนมักจะนิยมเอาออกเนื่องจากเหตุผลทางด้านความสวยความงาม หรือความเชื่อทางด้านโหราศาสตร์ ไฝแต่กำเนิด

ปานดำ ปานดำ คือ ความผิดปกติของสีผิว และหรือความผิดปกติของความเรียบเนียนของผิวซึ่งพบในทารกแรกเกิดหรือในช่วงอายุขวบปีแรก ปานมีหลายชนิด และเกิดจากความผิดปกติของเซลล์ที่แตกต่างกันไป เช่น เซลล์ผิวหนัง หลอดเลือด ทางเดินน้ำเหลืองและกล้ามเนื้อ ในปัจจุบันยังไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่สามารถพิสูจน์ได้ว่า อะไรเป็นสาเหตุของการเกิดปาน และปานก็ไม่ใช่ความผิดปกติที่เกิดจากการถ่ายทอดทางพันธุกรรม ปานดำ ทางการแพทย์มักแบ่งประเภทของปานไปตามชนิดของเซลล์ที่ผิดปกติ เช่น เซลล์สร้างเม็ดสีหลอดเลือด ทางเดินน้ำเหลือง กล้ามเนื้อ เป็นต้น ปานบางชนิดจะสามารถหายไปได้เอง โดยไม่ต้องได้รับการรักษา ใด ๆ บางชนิดมีอาการคงตัวไม่เปลี่ยนแปลง หรือบางชนิดอาจมีขนาดใหญ่ขึ้นตามอายุ นอกจากนี้ปานบางชนิดสามารถพบร่วมกับความผิดปกติอื่น ๆ ของร่างกาย ซึ่งอาจต้องได้รับการตรวจวินิจฉัยเพิ่มเติม เพื่อหาวิธีรักษาที่เหมาะสม ปานที่พบได้บ่อย ได้แก่ ปานมองโกเลียน (Mongolian) พบบ่อยที่สุด มีลักษณะเป็นผื่นราบสีเขียว ฟ้าเทา หรือน้ำเงินเข้ม บริเวณก้นและสะโพก แต่อาจพบที่บริเวณอื่น ๆ